Verandering Begint Bij Jezelf

Iedere student begint een opleiding met bepaalde verwachtingen. Sommigen weten precies wat ze willen bereiken, terwijl anderen nog zoekende zijn. Toen ik begon aan de opleiding Sportmarketing & Management hoorde ik vooral bij die tweede groep. Ik wist dat ik iets met sport wilde doen, maar verder had ik nog niet echt een duidelijk plan voor mijn toekomst. Daardoor was ik ook niet altijd bewust bezig met mijn eigen ontwikkeling.

Als ik terugkijk op mijn eerste jaar, zie ik een student die veel dingen liet gebeuren in plaats van zelf actie te ondernemen. Ik deed mijn schoolwerk vaak op het laatste moment, bereidde toetsen niet goed voor en nam weinig initiatief. Mijn houding was vrij losjes. Ik dacht vaak dat het uiteindelijk wel goed zou komen.

Inmiddels kijk ik daar anders naar. De afgelopen jaren heb ik geleerd dat succes niet vanzelf komt. Je moet er zelf verantwoordelijkheid voor nemen. Dat sluit perfect aan bij één van de belangrijkste punten uit het klassenmanifest:

"Responsibility is a Choice."

Deze reflectieblog gaat over mijn ontwikkeling van een afwachtende student naar iemand die steeds meer verantwoordelijkheid neemt voor zijn eigen toekomst.

Hoe Mijn Gedrag Er In Het Eerste Jaar Uitzag

Als ik eerlijk ben, was ik in mijn eerste jaar niet de meest gemotiveerde student.

Ik deed opdrachten vaak half of soms zelfs helemaal niet. Veel schoolwerk probeerde ik tijdens de lessen af te krijgen. Thuis deed ik eigenlijk nauwelijks iets voor school. Wanneer er opdrachten waren, begon ik vaak laat. Niet omdat ik het niet kon, maar omdat ik mezelf er niet toe zette.

Ook mijn voorbereiding op toetsen was verre van ideaal.

Veel studenten maakten samenvattingen, oefenden met de lesstof of besteedden extra tijd aan de voorbereiding. Ik keek vaak alleen de video's die beschikbaar waren en dacht dat dat voldoende was. Achteraf gezien was dat natuurlijk niet slim.

Het gevolg was dat mijn resultaten achterbleven.

In mijn eerste jaar moest ik meerdere vakken herkansen. Op dat moment vond ik dat vooral vervelend, maar ik stond niet altijd stil bij de oorzaak daarvan.

Naast mijn studiegedrag was ik tijdens lessen ook niet altijd even betrokken. Ik zat regelmatig op mijn telefoon en was soms meer bezig met gezelligheid dan met de les zelf. Ik stond bekend als iemand die graag een grap maakte en voor sfeer zorgde, maar dat ging soms ten koste van mijn concentratie en inzet.

Ik nam school simpelweg niet serieus genoeg.

Feedback Die Mij Aan Het Denken Zette

Op een gegeven moment begon ik steeds vaker feedback te krijgen.

Tijdens projecten gaven docenten aan dat ik actiever mocht deelnemen. Soms werd er gezegd dat ik meer betrokken moest zijn bij de werkzaamheden van de groep. Ook kreeg ik opmerkingen over het feit dat ik regelmatig op mijn telefoon zat tijdens lessen.

Groepsgenoten merkten dit ook wel eens op.

Gelukkig kreeg ik niet alleen kritiek. Vaak werd er juist gezegd dat wanneer ik ergens echt mee aan de slag ging, ik goed werk leverde. Dat maakte het eigenlijk nog confronterender.

Het probleem was namelijk niet dat ik het niveau niet aankon.

Het probleem was dat ik niet altijd bereid was om er voldoende energie in te steken.

Ook thuis kreeg ik regelmatig dezelfde boodschap.

Mijn ouders zeiden vaak dat ik eerder moest beginnen aan opdrachten en toetsen. Op dat moment vond ik dat soms vervelend om te horen, maar achteraf gezien hadden ze gelijk.

Langzaam begon ik te merken dat verschillende mensen eigenlijk hetzelfde tegen mij zeiden:

"Je kunt veel meer dan je nu laat zien."

Dat zette mij aan het denken.

Het Moment Dat Ik Besefte Dat Het Anders Moest

Er was niet één groot moment waarop alles veranderde.

Het waren juist meerdere kleine momenten die samen zorgden voor een omslag.

Een van die momenten was toen ik opnieuw twee toetsen onvoldoende had gemaakt.

Ik weet nog dat ik baalde. Niet omdat ik de stof niet begreep, maar omdat ik eigenlijk wist waarom ik die onvoldoendes had gehaald.

Ik had niet goed geleerd.

Ik had geen samenvattingen gemaakt.

Ik had niet genoeg tijd besteed aan de voorbereiding.

Ik had opnieuw gekozen voor de makkelijke weg.

Voor het eerst begon ik echt eerlijk naar mezelf te kijken.

Ik kon blijven zeggen dat ik pech had gehad, maar diep van binnen wist ik dat het mijn eigen verantwoordelijkheid was.

Dat inzicht sloot perfect aan bij het klassenmanifest.

Daar staat namelijk dat jij verantwoordelijk bent voor jouw succes. Niet je omgeving, niet je docenten en niet je medestudenten. Jijzelf.

Vanaf dat moment begon ik steeds meer te begrijpen wat daarmee bedoeld werd.

Waarom Ik Wilde Veranderen

De reden dat ik wilde veranderen was eigenlijk heel simpel.

Ik wil later succesvol zijn in een vakgebied dat ik leuk vind.

Ik wil niet terugkijken op mijn studententijd met het gevoel dat ik kansen heb laten liggen omdat ik te gemakzuchtig was of omdat ik bleef afwachten.

Daarnaast zag ik dat mijn houding direct invloed had op mijn resultaten.

Wanneer je te laat begint aan opdrachten ontstaat er stress.

Wanneer je stress hebt, lever je minder kwaliteit.

Wanneer je minder kwaliteit levert, haal je niet het maximale uit jezelf.

Ik begon steeds meer na te denken over mijn toekomst.

Wat wilde ik eigenlijk bereiken?

Welke richting wilde ik op?

Wat voor werk wilde ik later doen?

Ik wist dat ik iets met sport wilde doen, maar verder had ik nog geen duidelijk beeld.

Juist daarom besloot ik dat ik meer ervaringen moest gaan opdoen.

Ik wilde niet langer wachten tot kansen vanzelf op mijn pad kwamen.

Ik wilde ze zelf gaan opzoeken.

Mijn Plan: Minder Afwachten, Meer Doen

Toen ik eenmaal inzag dat mijn houding moest veranderen, besloot ik dat ik actiever moest worden.

Mijn plan was niet ingewikkeld.

Ik wilde stoppen met afwachten.

Ik wilde meer initiatief nemen.

Ik wilde beter gebruikmaken van de tijd die ik had.

Dat begon met kleine veranderingen.

Ik probeerde tijdens lessen beter op te letten.

Ik legde mijn telefoon vaker weg.

Ik begon eerder aan opdrachten.

Ik probeerde meer overzicht te houden.

Ik stelde vaker vragen.

Ik dacht bewuster na over mijn toekomst.

Het waren geen enorme veranderingen, maar juist veel kleine stappen.

En precies daar gaat een growth mindset over.

Niet verwachten dat alles in één keer perfect gaat, maar jezelf iedere dag een klein beetje verbeteren.

Succes Is Een Optelsom Van Kleine Stapjes

Een ander onderdeel uit het klassenmanifest dat mij aanspreekt, is:

"Succes is een optelsom van ontelbare kleine stapjes."

Vroeger dacht ik vaak dat succes kwam door één grote prestatie.

Nu begrijp ik dat succes juist ontstaat door kleine dagelijkse keuzes.

Een uur eerder beginnen.

Een vraag stellen.

Een taak oppakken.

Een kans aangrijpen.

Een afspraak nakomen.

Dat lijken misschien kleine dingen, maar wanneer je dat iedere dag doet, maak je enorme stappen.

Die gedachte heeft mij geholpen om anders naar mijn ontwikkeling te kijken.

De Ervaring Die Alles Veranderde

De ervaring die de grootste impact op mij heeft gehad, was mijn deelname als vrijwilliger aan de KNVB Bekerfinale.

Tijdens deze activiteit hielp ik mee aan de opkomstceremonie en later aan de opbouw van het podium voor de huldiging.

Wat begon als een leuke ervaring, groeide uit tot veel meer dan dat.

Voor het eerst kwam ik in aanraking met een omgeving waarin ik mezelf later daadwerkelijk zie werken.

Ik zag hoe een groot evenement wordt georganiseerd.

Ik zag hoeveel voorbereiding nodig is.

Ik zag hoeveel mensen samenwerken om één doel te bereiken.

Maar vooral zag ik mensen die werk deden waarvan ik dacht:

"Dat lijkt mij geweldig om later ook te doen."

Voor het eerst kreeg ik echt een concreet beeld van een mogelijke toekomst.

Wat Ik Leerde Van De Organisatie

Tijdens de bekerfinale viel mij op hoeveel professionals er achter de schermen actief waren.

Iedereen had een eigen taak.

Iedereen wist precies wat er van hem of haar werd verwacht.

Er liepen meerdere coördinatoren rond die verantwoordelijk waren voor hun eigen onderdeel van de ceremonie.

Zij communiceerden voortdurend met elkaar via oortjes.

Wat mij vooral opviel, was de rust die zij uitstraalden.

Ondanks de drukte en de spanning bleven zij overzicht houden.

Dat maakte indruk op mij.

Ik realiseerde mij dat succesvolle evenementen niet ontstaan door toeval.

Ze ontstaan doordat mensen verantwoordelijkheid nemen voor hun taak en goed samenwerken.

Dat was precies het gedrag dat ik zelf ook wilde ontwikkelen.

De Motivatie Die Ik Daar Vond

De KNVB Bekerfinale gaf mij iets wat ik daarvoor miste.

Motivatie.

Niet de motivatie om een voldoende te halen.

Maar motivatie voor mijn toekomst.

Voor het eerst zag ik een werkveld waarin ik mezelf echt kon voorstellen.

Dat zorgde ervoor dat ik anders ging nadenken over mijn studie.

Als ik later binnen eventmanagement of sportmarketing wil werken, dan moet ik daar zelf iets voor doen.

Ik moet ervaring opbouwen.

Ik moet kansen grijpen.

Ik moet mezelf ontwikkelen.

Niemand anders gaat dat voor mij doen.

Dat besef heeft veel veranderd.

Voorbeelden Waarin Ik Meer Verantwoordelijkheid Nam

De KNVB Bekerfinale was niet het enige moment waarop ik verantwoordelijkheid begon te nemen.

Ook tijdens projecten merkte ik verschil.

Bij een project liepen wij als groep goed op schema. Op een gegeven moment wilden sommige groepsleden bepaalde werkzaamheden uitstellen.

Vroeger had ik dat waarschijnlijk prima gevonden.

Nu sprak ik juist uit dat we beter door konden werken omdat we goed bezig waren.

Daardoor bleef onze planning op orde.

Ook tijdens mijn stage kreeg ik positieve feedback.

Mijn stagebegeleidster gaf aan dat ik zelfstandig werkte en uit mezelf taken oppakte.

Daarnaast ben ik relatief vroeg begonnen met mijn portfolio.

Ik hoor van medestudenten dat veel studenten dit uitstellen tot het laatste moment.

Ik ben juist blij dat ik daar eerder mee ben begonnen.

Dat geeft rust en overzicht.

Wat Vrienden En Klasgenoten Nu Zien

Als mensen mij vergelijken met twee jaar geleden, denk ik dat ze vooral zien dat ik serieuzer ben geworden.

Ik ben nog steeds dezelfde persoon.

Ik houd nog steeds van gezelligheid.

Maar ik ben bewuster bezig met mijn toekomst.

Ik neem meer initiatief.

Ik spreek mensen sneller aan.

Ik denk meer na over kansen.

Ik zit minder op mijn telefoon tijdens belangrijke momenten.

En ik probeer vaker verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen resultaten.

Dat betekent niet dat ik alles perfect doe.

Ik ben nog steeds bezig met mijn ontwikkeling.

Maar ik ben wel onderweg.

Mijn Ambitie Voor De Toekomst

Een paar jaar geleden had ik moeite gehad om deze vraag te beantwoorden.

Nu weet ik veel beter welke richting mij aanspreekt.

Eventmanagement trekt mij enorm.

Sportmarketing vind ik interessant.

Ook sponsoring spreekt mij aan.

Daarnaast lijkt het mij gaaf om ooit als zelfstandig ondernemer actief te zijn binnen de sportwereld.

De KNVB Bekerfinale heeft daarin een belangrijke rol gespeeld.

Die ervaring liet mij zien wat mogelijk is wanneer je kansen durft te grijpen.

Daardoor heb ik niet alleen meer motivatie gekregen, maar ook een duidelijker beeld van mijn toekomst.

Conclusie

Als ik terugkijk op mijn ontwikkeling tijdens de opleiding Sportmarketing & Management, zie ik geen perfecte student.

Ik zie iemand die fouten heeft gemaakt.

Iemand die opdrachten uitstelde.

Iemand die kansen liet liggen.

Iemand die soms te veel afwachtte.

Maar ik zie ook iemand die steeds bewuster is geworden van zijn eigen verantwoordelijkheid.

De belangrijkste verandering die ik heb doorgemaakt, is dat ik ben gestopt met wachten totdat dingen vanzelf gebeuren.

Ik begrijp nu dat succes een keuze is.

Niet één grote keuze, maar honderden kleine keuzes die je iedere dag opnieuw maakt.

De KNVB Bekerfinale heeft mij laten zien waar mijn interesses liggen en heeft mij gemotiveerd om meer uit mezelf te halen.

Ik ben nog niet waar ik uiteindelijk wil zijn.

Maar ik weet wel dat ik op de goede weg ben.

En dat begint allemaal met verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen ontwikkeling.